Joomla Sport Template

Önümüzdeki yılın sonuna kadar Irak’ta kalacak 50 bin askerin adı başka ama kendileri muharip olacak. Çünkü aktif bir savaş alanında taraflardan birine yardım edecekler. Irak’a özgürlük operasyonunun ülkedeki askeri ve siyasi durumla hiç alakası yok. Dolayısıyla Iraklılar son ABD askerinin Kuveyt’e geçtiğinin farkına bile varmazken askerler ve gazilerle aileleri dışında hayatında bir şey değişen de olmadı.

Yedi yıllık savaşın ardından bu gelişme aslında çok önemli ancak Amerikalılar yıllar önce Irak’la ilgilenmeyi bıraktı. Başkan Obama da tam bu yüzden savaşın bittiğini açıkladı. Obama ABD’lilere duymak istediğini söyledi.

Ancak bunun tamamıyla sonlu bir davranış olmadığını söylemek doğru olmaz. Savaş neredeyse Amerikan İç Savaşı’yla İkinci Dünya Savaşı’nın toplam süresi kadar sürdü ve sonuçları da ağır oldu: Kamuoyunun desteğinin kaybedilmesi, ordunun yaşadığı stres ve kimsenin açıklayamadığı bir savaş. Bir noktada bu savaşın bitirilmesi gerekiyordu ve Obama da verdiği sözü tutarak bunu 31 Ağustos’ta yaptı.

Ne yönden bakılırsa bakılsın, Irak’ın bir hükümeti yok. Ülkede yapılan seçimlerin üzerinden neredeyse altı ay geçmiş olmasına rağmen ülkedeki politikacılar bir anlaşma üzerinde uzlaşmayı başaramadı. Bu da siyasi elitleri Irak kamuoyunun gözünden düşüren olgunluk ve vizyon yoksunluğunun gerçek olduğunu gösterdi.

Buna bir de Irak’ın komşularının ülkede kontrolü sağlamak için gösterdikleri çabaları, ülkedeki mezhep çatışmalarını ve günlük hayattaki yetersizlikleri ve sorunları ekleyin. Pek iç açıcı bir tablo değil. Irak’tan başka yerlere göçen yüz binlerce eğitimli, laik, orta sınıf Iraklı olmaksızın yeni düzenin kuruluşunun ne kadar zor olacağı da bir başka konu.

Öte yandan Başkan’ın dediklerine bakalım: Irak doğru yolda ve kendi kaderini alma konusunda şaşırtıcı derecede iyi bir konumda. Konuşmanın bu kısımları bana bir zamanlar Başkan Bush’un savaşın başlarında yaptığı fazlasıyla olumlu konuşmaları hatırlattı. Iraklılar ne derse desin, göz önündeki kanıtlat ne olursa olsun, işler her zaman iyi gidiyordu (ama elbette zorluklar da her zaman yaşandı). Görünen o ki 31 Ağustos itibariyle bu durum hala geçerli.

Obama bir başkan adayıyken Irak’la ilgili doğruları söyleyecek konumdaydı. Bir başkan olarak ise üstü kapalı sözler söyleme, muğlak açıklamalar yapma ve gerçekleri farklı gösterme sanatını öğrenmek zorunda kaldı.

Başkan’ın konuşması kendisinden duyduğumuz her şey gibi düz ve ikna edicilikten uzaktı. Söylediklerini çok düşünmeyen Başkan, çok karşı çıktığı bir taktiği uygulamaya ve konuşmanın sağına soluna büyük laflar sıkıştırmaya başladı.

“Neden kendisinin diğer siyasetçilerden farklı olmasını bekleyelim ki?” diyebilirsiniz. Ancak Obama’nın rakipleri arasında dürüstlüğüyle ne kadar destek topladığı ortada. John Boehner’in Irak konuşması bize muhalefetin Obama’ya karşı potansiyel bir silah olarak kullanmak dışında Irak’la hiçbir şekilde ilgilenmediğini ortaya koydu.

Amerikalılar Irak’ta zafer kazanmadı ve kazanamayacak. Irak’tan ayrılıyoruz. Yenilmedik, ama zafer de kazanmadık. Artık Irak’ı Iraklılara bırakıyoruz.