Amerikali Turk

Yazarlar

Evlenmesek mi Acaba?

(8 votes, average 5 from 5)
March 01, 2012 9:30 PM


Zeynep Atesilk evcilik oyunmu oynadığım günden bu yana 20 yılı aşkın zaman geçti.. ve ben o günden beri evlenmek istiyorum.

gelinlikler bakıyorum.. daha ilk randevudan sonra parmağımda bir alyans hayal ediyorum.. sanki ilk buluşmada cebinden çıkartıp verse takacağım parmağıma..

ertesi gün işe gidiyorum yaklaşık 1 yıldır evli olan arkadaşım akşam iş çıkışı evine eşinin yanına gidiyor.. aklında ne yemek pişireceği var.. gıpta ile bakıyourum ona.. bende beni bekleyen birinin (mama için 4 gözle bekleyen kedim dışında) birinin olduğu bir eve gitmek yemekten sonra kucağına uzanıp film izlemek istiyorum.. arkamda biri olsun isiyorum şöyle kaya gibi yaslanabileceğim.. sorumluluklarımı alsın istiyorum üstümden.. evin badana boyasını düşünsün badanacı bulsun getirsin istiyorum..

ayrıca ara sıra evde kaldın, bu çenen olmasa bulurdun bir koca gibi taşlamaları da duymak istemiyorum..

ertesi gün yine aynı masalara kurulup çalışıyoruz.. öğlenden sonra karşı masamdan harıl harıl konuşma sesleri geliyor.. biliyorum ki dün akşam gıpta ile baktığım evli arkadaşım eşiyle kavga ediyor..

bütün o yemek yapma kucağa uzanıp film izleme hayalleri orada bitiyor.. akşam bağrışmaların olduğu kapıların çarpıldığı birbirine sırtların dönülüp yatıldığı bir ev oluyor o sıcak yuva.. evin içindeki soğuk düşünürken bile beni donduruyor.. ve bacaklarıma mırmır dolanan ben film izlerken ekranın önünde oturan kedim için şükrediyorum..
ve ben sadece bir gün değil 6 iş gününün 4'ünde o masadan kavga sesi duyuyor ve şükrediyorum..

acaba o kız diyorum arkasında kaya gibi duran bir erkeğin varlığını hissediyor mu? Yoksa yaşamının nereye gittiğinden yolun gerisinde ve ilerisinde ne olduğunundan habersiz mi?

acaba diyorum benim tek kişilik yaşamım ondan daha mı iyi.. en azından diyorum arkamda neyin olmadığını ve önümde nasıl bir yol olduğunu biliyor muyum?

kötü olan tek bir örnek diğer evlilikler mutlu diyorsanız yanılıyorsunuz.. boşanma oranlarındaki artış bunun kanıtı..

ee tek de yaşanmıyor.. üniversite yıllarında peşinde kuyruk oluşturan erkekler şimdiden azaldı.. herkes evlenip barklandı.. yolun sonuna doğru piramitin ucuna tırmanır gibi tırmanıyoruz yalnızlığa..

bir de tek yaşamanın ek külfetlerinin sırtına bindirdiği ağır yükler..

ama diğer yanda seçim yapırken bir hata minimal bir sapma ile sırta alınacak 2 kişilik yük.. iki kişilik yalnızlık..

ee nerede şimdi benim ilk evcilikten beri hayal ettiğim o beyaz gelinlik? boşuna mı yuttum o kadar nişan kurdelasını? çiçek kapmak için en öne atlamak yerine arkaya mı kaçmalıydım? diğer kızlara doğru fırlayan çiçeğin yoluna çıkıp kaptığımda onlara iyilik mi ettim?

Zeynep Ateş